ਵੀਰ ਮੈਨੂੰ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਨੌਕਰੀ ਛੁੱਟ ਗਈ ਹੈ ! ਨੌਕਰੀ ਲਗਦੇ ਹੀ ਚੁਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ ! (ਹਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕੁਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕਿਹਾ)

ਮੈਂ ਜਰਾ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਗੁਰੁਦੁਆਰੇ ਅਖੰਡ ਪਾਠ ਰਖਵਾਉਣਾ ਹੈ ! ਵਾਪਿਸ ਆ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ ! ਤੂੰ ਸ਼ਾਮੀ ਆ ਜਾ !

ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ ! ਵੈਸੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਪਾਠ ਕਿਓਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ? ਕਿਸੀ ਹੋਰ ਤੋਂ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਗੁਰਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ !

ਯਾਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ! ਪੈਸੇ ਭਾਵੇਂ ਲੱਗ ਜਾਣ ਪਰ ਕੁਝ ਤਾਂ ਮਹਾਤਮ ਆਵੇਗਾ ਹੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕੀ ਚਲੋ ਕੁਝ ਮਾਇਆ ਧਰਮ ਪਾਸੇ ਲਗੀ !

ਜੇਕਰ ਇਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਮਾਇਆ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ ! ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਘਰਵਾਲੀ ਦੋਵੇਂ ਰੱਲ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਹਿਜ ਪਾਠ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਤੁਸੀਂ 15 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਅਰਦਾਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣ ਆ ਜਾਣਾ ! ਜੋ ਮਾਇਆ ਮੈਂ ਉਧਾਰ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਓਹੀ ਹੁਣ ਉੱਦਮ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ ! ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਵੀ ਪੂਰੀ (ਭਾਵੇਂ ਪਾਠ ਆਪ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ) ਤੇ ਮੇਰੀ ਜਰੂਰਤ ਵੀ ਪੂਰੀ ! ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੰਨ ਤੇ ਸਾਡੀ ਫਲੀਆਂ ! ਮੇਰਾ ਔਖਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ ! (ਹਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ)

ਕੁਲਬੀਰ ਸਿੰਘ (ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ) : ਵੇਖ ਮੈਂ ਬਿਜਨਿਸ ਮੈਨ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਇਸ ਖਿਆਲ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਾ ਕੀ ਤੂੰ ਉੱਦਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ! ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕੀ ਕਿਰਤ ਕਰੋ ਪਹਿਲਾ ਨਿਅਮ ਹੈ ਤੇ ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਹੀ ਚੰਗਾ ਸੁਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ! ਇਹ ਫੜ 6100 ਰੁਪਏ ਜੋ ਮੈਂ ਓਥੇ ਦੇਣੇ ਸੀ , ਪਰ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਮੇਰੀ ਵੀ ਹੈ !

ਹਰਮੀਤ ਸਿੰਘ : ਕਹੋ ਵੀਰ ! ਕੀ ਸ਼ਰਤ ਹੈ ?

ਕੁਲਬੀਰ ਸਿੰਘ : ਰੋਜ਼ ਰਾਤੀ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਦੋ ਘੰਟੇ ਮੈਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਭਰਜਾਈ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਪਾਠ ਸਰਵਣ ਕਰਾਂਗੇ ! ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਗੁਰੂਦੁਆਰਾ ਤਾਂ ਦੂਰ ਪੈਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਓਥੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਸਮਾਪਤੀ ਵੇਲੇ ਹੀ ਜਾਂਦੇ, ਪਰ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਦੋ ਘੰਟੇ ਰੋਜ਼ ਗੁਰੂ ਕੀ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁਣਨ - ਸਮਝਣ ਲਈ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹਾਂ !

ਵਾਹ ! ਇਹ ਹੋਈ ਨਾ ਗੱਲ ! (ਕੁਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਗੱਜ ਕੇ ਫਤਿਹ ਬੁਲਾ ਕੇ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ)