ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਗੋਲਕ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਭੇਂਟ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੋਹਣ ਸਿੰਘ ਪ੍ਰਕਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਾਰ ਸੇਵਾ ਵਾਲੀ ਗੋਲਕ ਪਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ! ਮਾੜਾ ਜਿਹਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੋਲਕ ਪਈ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ "ਇਸ ਗੋਲਕ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਾਸਤੇ ਦਿਲ ਖੋਲ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰੋ ਜੀ" !

ਸੋਹਣ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਾਲਕੀ, ਨਾਲ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ, ਪਿੱਲਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੱਦਰਾਂ ਚੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ ! ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਦਾ ਦੋਗਲਾ ਕਿਰਦਾਰ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਫਿਲਮ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਲੱਗਾ ! ਹਰ ਸਾਲ ਕਈ ਸੌ ਕਰੋੜ ਦਾ ਬਜਟ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਿਖਿਆ ਵਾਸਤੇ ਕੀ ਰਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ? ਹਰ ਸਾਲ ਸਿਰਫ 50 ਕਰੋੜ ਹੀ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਫੰਡ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਜ਼ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੀ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜ ਦਾ ਫੰਡ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਜ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੇ ਪੰਥ ਦੇ ਬੱਚੇ ਮੁਫਤ ਪੜ੍ਹ ਸਕਣਗੇ ! ਪਰ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਲਾਲਚੀ ਦਿਮਾਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝਾਵੇ ਕੀ ਕੌਮ ਹਿੱਤ ਲਈ ਪਲਾਨਿੰਗ ਕਿਵੇਂ ਅਤੇ ਕਿਓਂ ਕਰਨੀ ਹੈ ! ਲਾਹਨਤ ਹੈ !

ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਿਆ .. "ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੋਲਕ ਨਾ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਕਿ "ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਦੇ ਚੋਣ ਦੇ ਖਰਚੇ ਲਈ ਮਾਇਆ ਐਥੇ ਪਾਓ ਜੀ" ! ਜਾਂ ਫਿਰ "ਸੇਵਾਦਾਰਾਂ ਦੀ ਤਨਖਾਹ ਲਈ ਮਾਇਆ ਐਥੇ ਪਾਓ ਜੀ" ਆਦਿ ਆਦਿ !

ਆਪਣੇ ਖਿਆਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਤੇ ਬੇਧਿਆਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਦਿਮਾਗੀ ਤੌਰ ਤੇ ਕੋਈ ਬੀਮਾਰ ਬੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੀ ਤਰੀਕੇ ਦਾ ਕੋਈ ਅਟੈਕ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ! ਉਸਨੇ ਆ ਪੁਛਿਆ "ਬਾਬਾ ਜੀ, ਠੀਕ ਹੋ ਨਾ ?"

ਸੋਹਣ ਸਿੰਘ ਬੋਲਿਆ : ਹਾਂ ਪੁੱਤਰ ਮੈਂ ਠੀਕ ਹਾਂ ! ਬਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੀ ਖਰਾਬ ਹੈ !